Kolumne
E shtunë, 18 korrik 2026
Editorial · Analizë · Koment
Kur për ta ndëshkuar kryetarin je gati ta fundosësh edhe LDK-në
Nëse nesër në Kuvend del për votim një kandidat i LDK-së për President të Republikës, të rreshtuarit kundër kreut aktual të LDK-së duhet t’ia shtrojnë vetes dy pyetje: Deri ku janë të gatshëm të shkojnë për ta luftuar kryetarin e partisë? Dhe sa duhet të jesh i çmendur që, për ta rrëzuar kryetarin, të mos votosh kandidatin e partisë tënde për President?
Mosmarrëveshjet e brendshme janë normale në çdo parti demokratike. Ambiciet personale gjithashtu. Por ekziston një vijë që nuk duhet kaluar: momenti kur dëshira për të dëmtuar udhëheqjen bëhet më e madhe sesa interesi për të forcuar vetë LDK-në.
Një President nga LDK nuk është pronë e një kryetari. Nuk është mandat i një grupi. Është një arritje institucionale e të gjithë partisë dhe e elektoratit që e ka votuar.
A është më e rëndësishme të rrëzohet kryetari sesa të ngrihet pesha institucionale e partisë?
Nëse dikush është i gatshëm ta sakrifikojë këtë vetëm sepse nuk pajtohet me udhëheqjen aktuale, atëherë nuk po ndëshkon kryetarin. Po ndëshkon LDK-në.
Në politikë, kundërshtimi ka kuptim kur ofron një alternativë më të mirë. Por të refuzosh mundësinë që partia jote të marrë postin më të lartë kushtetues vetëm për të fituar një betejë të brendshme është një logjikë që vështirë se mund t'u shpjegohet votuesve.
Në politikë ekziston një dallim i madh mes opozitës ndaj një lideri dhe opozitës ndaj interesit të partisë. Kur këto dyja ngatërrohen, dëmi nuk i bëhet vetëm një individi. I bëhet gjithë subjektit politik.
Nëse nesër ekziston mundësia reale që LDK të ketë Presidentin e Republikës, atëherë secili deputet i saj duhet të pyesë veten: kujt po i shërben refuzimi?
Nëse një marrëveshje i jep LDK-së këtë post, refuzimi nuk do të ishte fitore politike. Do të ishte refuzim i mundësisë më të madhe që partia ka pasur prej vitesh për të ushtruar ndikim në një nga institucionet më të rëndësishme të vendit.
Askush nuk kërkon që LDK të heqë dorë nga identiteti i saj politik apo nga e drejta për të qenë opozitë. Por nëse një marrëveshje i jep mundësinë të ketë Presidentin e Republikës, atëherë refuzimi i saj për shkak të përçarjeve të brendshme do të ishte vetësabotim politik.
Në fund, kryetarët ndryshojnë, fraksionet vijnë e shkojnë, por institucionet mbeten. Dhe nëse LDK humbet mundësinë për të marrë një nga postet më të larta të shtetit vetëm për të fituar një betejë të brendshme, humbësi më i madh nuk do të ishte udhëheqja e saj, por vetë LDK-ja.
Mosmarrëveshjet e brendshme janë normale në çdo parti demokratike. Ambiciet personale gjithashtu. Por ekziston një vijë që nuk duhet kaluar: momenti kur dëshira për të dëmtuar udhëheqjen bëhet më e madhe sesa interesi për të forcuar vetë LDK-në.
Një President nga LDK nuk është pronë e një kryetari. Nuk është mandat i një grupi. Është një arritje institucionale e të gjithë partisë dhe e elektoratit që e ka votuar.
A është më e rëndësishme të rrëzohet kryetari sesa të ngrihet pesha institucionale e partisë?
Nëse dikush është i gatshëm ta sakrifikojë këtë vetëm sepse nuk pajtohet me udhëheqjen aktuale, atëherë nuk po ndëshkon kryetarin. Po ndëshkon LDK-në.
Në politikë, kundërshtimi ka kuptim kur ofron një alternativë më të mirë. Por të refuzosh mundësinë që partia jote të marrë postin më të lartë kushtetues vetëm për të fituar një betejë të brendshme është një logjikë që vështirë se mund t'u shpjegohet votuesve.
Në politikë ekziston një dallim i madh mes opozitës ndaj një lideri dhe opozitës ndaj interesit të partisë. Kur këto dyja ngatërrohen, dëmi nuk i bëhet vetëm një individi. I bëhet gjithë subjektit politik.
Nëse nesër ekziston mundësia reale që LDK të ketë Presidentin e Republikës, atëherë secili deputet i saj duhet të pyesë veten: kujt po i shërben refuzimi?
Nëse një marrëveshje i jep LDK-së këtë post, refuzimi nuk do të ishte fitore politike. Do të ishte refuzim i mundësisë më të madhe që partia ka pasur prej vitesh për të ushtruar ndikim në një nga institucionet më të rëndësishme të vendit.
Askush nuk kërkon që LDK të heqë dorë nga identiteti i saj politik apo nga e drejta për të qenë opozitë. Por nëse një marrëveshje i jep mundësinë të ketë Presidentin e Republikës, atëherë refuzimi i saj për shkak të përçarjeve të brendshme do të ishte vetësabotim politik.
Në fund, kryetarët ndryshojnë, fraksionet vijnë e shkojnë, por institucionet mbeten. Dhe nëse LDK humbet mundësinë për të marrë një nga postet më të larta të shtetit vetëm për të fituar një betejë të brendshme, humbësi më i madh nuk do të ishte udhëheqja e saj, por vetë LDK-ja.
Ad space